Blog- “Ik ben gestopt met suikervrij leven.”

Door Mariska van de Vliert – Eigenaresse van 1-2 Sport. Deze post is enkel bedoeld voor mensen die moeite ervaren met balans in hun voeding.

Het is zaterdagochtend. Ik ga met mijn verse gemberthee, bakje blauwe bessen en volkoren cracker met witte chocoladevlokken achter mij laptop zitten. Het is tijd om mijn bevindingen van de afgelopen maanden met jullie te gaan delen en jullie hopelijk te inspireren om wat liever voor jezelf te gaan zijn, zoals ik nu ook eindelijk doe. Maar laten we bij het begin beginnen:

De afgelopen jaren heb ik veel gestruggled met mijn voedingspatroon. Ik had continu de verwachting van mijzelf dat ik de perfecte keuzes moest maken. Deze verwachtingen werden door mijzelf gecreëerd omdat ik o.a. vond dat ik als personal trainer het goede voorbeeld moet geven. Ook vond ik dat ik er op een bepaalde manier uit moest zien; slank, afgetraind en het liefst met een blokjesbuik. Met dat uiterlijk identificeerde ik mijzelf als persoon en dat kon ik moeilijk loslaten.

Waar ik predikte voor balans in voeding (“je moet af en toe kunnen genieten”) kon ik dat zelf met moeite waarmaken. Ik moest van mijzelf mega gezond eten en als ik dat eventjes niet kon volhouden kwam het “YOLO”-effect en verloor ik mij vervolgens weer in koek, snoep en andere snacks. Als je jezelf van veel dingen ontziet en je laat de teugels even vieren, kan je daar vaak moeilijk mee omgaan. Hierdoor begon ik mij te verliezen in de extremen: òf 100% clean en gezond eten, òf los gaan in wat ik toen “slecht” voedsel noemde. Er was weinig tot geen balans.

In de zomer van 2019 was ik die strenge stem van mijzelf zat en dacht ik de oplossing gevonden te hebben; ik stop helemaal met het eten van toegevoegde suikers. Een verademing, want ik was eindelijk verlost van die discussie in mijn hoofd. Ik hoefde niet meer na te denken of ik iets wel of niet moest eten want het was altijd “nee”. Hierdoor voelde ik rust. Niets wat “slecht” was kwam naar binnen en zo kon ik eindelijk worden wie ik moest zijn; het goede voorbeeld, fit en slank!

Dat ging een tijdje goed. Als je “goed” ziet als nee zeggen tegen elk taartje, snoepje of koekje. Maar ook nee zeggen tegen alles waar een klein beetje suiker aan zat toegevoegd, zoals kwark met een smaakje, muesli, graanrepen, bepaald brood, etc. Er was een waslijst met zogenaamde “verboden voedsel” waar ik niet aan mocht komen. Als ik ergens trek in had compenseerde ik dat met het veel eten van een ander soort voedsel wat wél van mijzelf mocht. Hierdoor kwam ik steeds verder van mijn daadwerkelijke behoeftes af te staan.

Als mijn omgeving mij complimenten gaf over mijn voedingspatroon wuifde ik dat weg. Ik wist toen al; dit is niet hoe je het moet doen, want ik deed het niet uit liefde voor mezelf.

En toen kwam de fysieke trek. Het werd langzaam winter en ik voelde dat mijn lijf mijn lage vetpercentage niet meer kon handelen. Ik voelde dat ik aan moest komen. Dus ging ik eten: Heel.erg.veel.eten! Alles waar geen suiker aan toegevoegd was schoof ik naar binnen. Bakken havermout met pindakaas en banaan. Ik moest mijn honger stillen! En daarmee begon mijn strenge stem weer tot leven te komen; “Hey, jij mag niet zoveel eten! Dit is ook niet gezond! Zo blijf je niet slank!” Maar de honger was onoverkoombaar, het was een schreeuw van mijn lichaam. Op dat moment leerde ik; je wilskracht is niet sterker dan je fysieke behoeftes.

Zie het als onder water blijven; op je sterkste wil kan je daar best een tijdje blijven… Maar op een bepaald moment zal je lichaam toch zuurstof nodig hebben. Dan komt het gevecht tegen je lijf; een strijd tussen wat jij wilt en wat je lichaam wilt. En uiteindelijk wint je lichaam en kom je happend naar adem boven. Zo kan je dat ook met eten zien; je kan je lijf van bepaald voedsel volledig ontzien maar uiteindelijk zullen de behoeftes van je lijf winnen. Sterker nog, je lijf zal “happend naar adem” alleen maar meer voeding willen om zo de volgende hongercrisis door te komen. Je kan dus beter af en toe je lijf ermee tevreden blijven houden.

Voor mijn gevoel was ik weer terug bij af; ik leefde niet het meest gezonde en slanke leven, was in mijn hoofd weer veel bezig met eten en nu was het meeste van dat eten nog eens niet zo lekker ook! Het inzicht kwam al snel; dit gaat niet meer verder zo.

En toen kwam ik terecht bij een Amerikaanse podcastaflevering die mijn wereld op zijn kop zette; “The Anti-Diet. Bij de beschrijving stond het volgende: “In de huidige dieetcultuur zijn mensen gestopt met luisteren naar hun lijf en negeren de signalen van wat het daadwerkelijk nodig heeft.” Gastspreker Evelyn Tribole helpt mensen te luisteren naar hun lijf door middel van bewustzijn en intuïtief eten. Ze beschreef in de podcast met 10 principes hoe je kan starten met het afwijzen van de dieetcultuur en vrede kan sluiten met alle soorten voeding.

Het veranderde mijn volledige kijk op jezelf voeden. Ik begon met eerlijk zijn tegen mezelf; wat ik nastreef is een utopie. Natuurlijk, het kan altijd mooier en beter, maar zoals het nu is is het ook goed. Grappend zei ik zelfs: “Liever dik dan dan deze stress!” Ik wilde mij niet langer zo druk maken om voeding.

Ik zag steeds meer in dat de dieetcultuur, mode-industrie en instagram ons allemaal bepaalde ideaalbeelden voorschotelt van hoe we eruit moeten zien en hoe we moeten leven. Dat de meeste mensen helemaal niet willen afvallen om gezond te zijn, maar zodat ze zichzelf kunnen accepteren. En zolang je jezelf alleen kunt accepteren in je meest slankste en beste vorm, accepteer je jezelf niet hoe je écht bent.

Langzaam begon ik weer met het implementeren van toegevoegde suikers in mijn voedingspatroon. Dit deed ik met behulp van mindfulness oefeningen. Ik ging heel bewust proeven, ervaren en voelen wanneer ik echt vol zat. Het werkboek “Intuitive Eating” hielp mij hierbij.

Ik probeer nu een balans te vinden tussen wat ik weet (kennis) en waar ik trek in heb (behoefte). Natuurlijk vind ik het nog steeds belangrijk om mijn lijf te voeden met de juiste vitamines en mineralen. Ook wil ik mijn sportieve levensstijl blijven ondersteunen met voldoende eiwitten. Dit is inmiddels niet meer iets wat ik móét maar wat ik wíl doen.

Ik geef openlijk toe: Hoe ik nu eet is niet meer de meest ultieme vorm van gezond eten. Maar moet dat dan altijd? En weet je wat nog veel ongezonder is? Je frustreren over elk “slecht” hapje wat je eet. Jezelf omlaag praten of vergelijken. Stress ervaren omdat je iets niet kan bereiken.. Ik zie het nog steeds bij zoveel van mijn coachingsklanten. En die stress zorgt op lange termijn weer voor veel nadelige gezondheidseffecten zoals hart- en vaatziektes. Dus hoe gezond zijn we nu eigenlijk bezig?

En vandaag de dag: Stop ik nu alles in mijn mond wat los en vast zit? Nee. Dat ik alles nu weer mág eten, betekent niet dat ik dat ook doe. Bijvoorbeeld chocolade; ik mag dit weer van mijzelf. Maar zou mijn lijf zich goed voelen als ik de hele dag chocola zou eten? Zou ik hier de hele dag ècht zin in hebben? Nee. Omdat ik iets van mijzelf mag, wordt het ook veel minder spannend om het te eten. En het gevoel van overeten vindt niemand fijn.

Ik zeg niet dat je nu moet stoppen met groente en fruit eten, maar ik pleit wel voor meer balans. Balans houden met je voeding bereik je door kennis met behoeftes te combineren en je hongergevoel te eren. Maar ook door te ervaren wanneer je nu echt verzadigd bent. En dit alles vraagt tijd, oefening en aandacht. Maar uiteindelijk zal je hier véél meer uit halen, dan dat je je energie weer in een nieuwe afvalpoging stopt.

Dus ben je iemand die zich in mijn verhaal herkent? Verdiep je dan eens in Mindfull & Intuïtief eten. Via de links in deze tekst kom je op verschillende bronnen van informatie uit. Wil je liever over dit onderwerp in het Nederlands lezen, dan raad ik je het boek “Intuïtief Eten” aan van Sharon Numan en Henrike Weerstand.

De weg naar zelfacceptatie en het loslaten van oude patronen is geen makkelijke weg. Maar ik weet zeker dat het de beste weg is die je kan gaan bewandelen!